Jarenlang heb ik dit zelf ook gezegd: ‘Ik ben een emotie-eter.’

Gisteren startte Marian met een begeleidingstraject in mijn praktijk. Bij binnenkomst riep zij ook: ‘ik BEN een emotie-eter.’
In het verleden had ik gezegd: ‘Jazeker Marian! Jij bent een emotie-eter, de test laat het zien!’

Nu was mijn reactie: ‘Mag ik je daar even corrigeren? Jij BENT Marian en jij vertoont emotioneel eetgedrag.’ 

Wat is het verschil? Als je dit tegen jezelf zegt, voelt het dan anders?
Als ik dit tegen mezelf zeg, creëert het voor mij wat afstand. Wat ruimte tussen mij en het probleem wat ik ervaar. Of dit nu emotioneel eetgedrag is, stress gedrag, of piekeren. Al dit gedrag is iets wat ik DOE, het is niet wat ik BEN.  Ik kan mijn gedrag van een afstand bekijken, observeren. En daarom kan ik het ook veranderen.

Hetzelfde geldt voor de gedachte: ‘Ik BEN te dik.’ Of ‘Het gaat me NOOIT lukken om af te vallen.’ Hoe voel jij je, als je dit denkt? Werkt het voor jou tot nu toe om hier heel sterk in te geloven? Ga jij daardoor beter voor jezelf zorgen?

Ik vermoed van niet.

Ik gun het jou, dat je mag ervaren dat je negatieve gedachten en gevoelens minder problematisch voor je zijn. En dat ze minder invloed hebben op je eetgedrag. Hoe zou dat zijn?

Je kan hier eens bij stilstaan door de volgende oefening te doen:

Stel dat je een toverstaf had. Je zwaait er mee en alle gedachten en gevoelens waar je mee worstelt, het overgewicht waar je mee worstelt, zijn niet langer meer problematisch voor je. Wat voor soort dingen zou je gaan doen of zou je vaker gaan doen? Op welke manier zou je je anders gaan gedragen ten opzichte van anderen? Wat zou je anders doen, op je werk, thuis, in het weekend?

Misschien denk je nu wel, ‘Dit kan niet!’ Ook dat is een belemmerende gedachte! Die jou tegenhoudt om het leven te leiden wat je écht wilt.

Wil je hier mee aan de slag? Meer afstand nemen van je negatieve gedachten en werken aan wat voor jou WEL belangrijk is? Dan ben je van harte welkom om te komen kennismaken in mijn praktijk.